خط داستانی
این مستند به تاریخچهٔ کارهای مضحک هالیوود در سالهای گذشته برای بازاریابی بیست فیلم بدش وادار میکند. اینها شامل درایو-این دههٔ پنجاه که تماشاگران میتوانستند لباسهای کثیف خود را بگذارند و پس از نمایش جمعآوری کنند، صندلیهای ویبرهای ویلیم کَسِلِوِی، و پیشنهاد تهیهکننده سم آرکوف برای پرداخت هزینهٔ مراسم تدفین هرکس که از فیلمش از ترس میمیرد را است. مصاحبههای سرگرمکننده با منتقد راجر ایسبرت و کارگردان جان واترز، خالق «اسمول-ویژن»، برنامه را جذاب میکند اما یک نقص واحد دارد: مجری برنامه فرانکی آوالوُن که همچنان همان گونه که همیشه بوده سطحی است.
