تَوّانِ آوارِه

خلاصه به فارسی: قطعاً به روایت نزدیک می‌شود ولی ترجیح می‌دهد تا آن را به صورت تجربه‌ای شناور و تقریباً بی‌هدف ارائه دهد؛ این اثر سفری یا عبوری را در قالب دنبال کردن گروهی از رهگذران برهنه در یک فضای بیابانی اجرا می‌کند. همانند «زمین الکتریکی»، آنچه می‌توانست آَنومی پست‌مدرن باشد به یک رانش شادمانه تبدیل می‌شود. ایتن از نوستالژی رمانتیک به گذشته‌ای منزه و منحصربه‌فرد و مناظر بدون محدودیت در برابر روایت‌های پیشنهادی باقیمانده‌ها و زباله‌های پراکنده در گستره بیابان موهاوی مقاومت می‌کند. او همچنین احساس بیابان را شیفته‌وار می‌کند. حتی در فضای سرد و تاریک اتاق‌های گالری که پروژه‌های عظیم را در خود جای داده‌اند، سستی کاراکترها را حس می‌کنید و زمان به نظر می‌رسد کند می‌شود. و بعد چیزها منفجر می‌شوند، زمان معکوس می‌شود، و شما ناچارید دوباره کمی بیشتر بایستید، از بیگانگی تا جابجایی و بازگشت.