ابرها از باران ساخته می‌شوند

در یک آسایشگاه، نادین ۳۸ ساله با سرطان شدید روبه‌رو می‌شود؛ با خشم خام و پذیرش ناراحت‌کننده‌ای که هنوز به‌درستی شکل نگرفته است. در مبارزه با بدرود گفتن به پسر کوچکِ خود، دکستر، و ناقص ماندنِ زندگی، او بار غم مرگ را بر دوش می‌کشد. پیوستن به بیماران هم‌خاطر، مانند ماریون پر انرژی، مأوای آرامشی در میان درد و طنز می‌دهد. از گذر لحظات کوتاه شادی و اندوه، نادین یاد می‌گیرد رها کردن را بیابد و به آرامش در زیستِ شکنندهٔ دنیا برسد. این اثر که با الهام از تجربه‌های واقعی در آسایشگاه نوشته شده، debut تأثیرگذار بنجامین کرامی است که آشوب عاطفیِ مرگ را به تصوير می‌کشد و نور پایدارِ ارتباط انسانی را به یاد می‌آورد.