دره

«یک مرور خاموش از گرند کنیون، از صبح تا شب، از یک موقعیت دوربین ثابت، به وسیله محوهای مداوم که چند ثانیه از هم فاصله دارند. انسان — به طور کامل غایب — دیگر مرکز جهان نیست؛ دره خارج از او وجود دارد. با وجود عکاس نامرئی و محوهای ناشی از تکنولوژی او، این یک تقریب قابل قبول از بیگانگی واقعی طبیعت است.» — آموش واگل، فیلم به عنوان یک هنر زیرزمینی (1974)