فجر

در شب بیابان مراکش اشکال رقیق می شوند و سکوت از طریق ماسه لغزید. سپیده با نخستین خطوط سایه های تپه ها را ترسیم می کند و شکل های بی حرکت منظره را تا به دام می اندازند. از انتزاع شب، نور دوباره بعدش را به فضا برمی گرداند و حجمشان را به بدن ها. سکون نگاه را متمرکز می کند و مدت زمان را فشرده می سازد. اذان شنیده می شود و سکون، که در حالت تراکم بود، آغاز می کند به تشعشع. و اکنون بدن ها همان چیزی هستند که در بیابان حل می شوند.