روژس سایلانس

در اینجا کدها هم تقویت می‌شوند و هم از طریق یک پلاستیک اکسپرשיونیستی فاصله گرفته‌اند که برای نخستین بار شاید در اکسپرسیونیسم به طنز توجه می‌کند. بازنمایی‌های نزدیک از گل‌ها و حشرات یادآور نثری از کایوی که تا به حال در سینمای همتای این فیلم تجربه نکردم. در این فیلم دو حرکت وجود دارد. از یکسو نوعی کنترل در پلان‌ها و از سوی دیگر بی‌قراری برای فیلمبرداری، شاید این است که ما را به بینشی ناشناخته می‌برد.