بینایی یا لمس

گذشته همیشه از دسترس دور است، اما همیشه به سمت آن کشیده می‌شویم. فیلم شاعرانه ابراهیم بهاری با این پارادوکس بازی می‌کند. دو دست را می‌بینیم که عکسی را در دست گرفته‌اند و نور شدیدی از دو سو آن را روشن کرده است و محتوا را از دیدن نابینا می‌کند. تنها سایه‌هایی که با دست پرتو می‌افکنند نشان می‌دهد که نور چه چیزی را پنهان کرده است: جمعیتی در روز استقلال تونس در بیستم مارس هزار و نهصد و پنجاه و شش.