نه استخوانی حسود نیست

با استناد به داستان کتاب مقدسِ زندگی که از استخوان‌های خشک برخاسته، کنِدت روایتِ تجربیِ برخوردِ یک زن سالمند با مرگِ خود پس از فوتِ مادرش را می‌سازد. استخوان وعدهٔ جوانی و امید است—وعده‌ای که جوانان به آن حسودی می‌کنند، اما سالمندان به آن بیش از هرکس نیاز دارند. با وارونه‌سازیِ ارزش‌های فرهنگی، کنِدت جوانیِ feminine را به صورت مانکن نشان می‌دهد و با یافتن انسانیت در قالبِ زنِ پیر که با غلبه بر ترس از مرگ باززاده می‌شود، روایت می‌سازد.