اتاق انتظار

در سال دو هزار و هفده با سرطان سینه تشخیص داده شدم و تصمیم گرفتم زمانم را در اتاق‌های انتظار، جراحی و شیمی درمانی فیلمبرداری کنم. این فیلم با دوربین گوشی آیفون ایکس ساخته شده و تصویری بی‌تردید از خون، عرق و اشکِ درمان سرطان است. در خانه با پسر نوجوانم به محدودکردن زندگی چگونه خانواده با وجود سرطان متحول شد پرداخت می‌کند و زبان بیماری را به نقد می‌کشد. این فیلم از دیدگاه بیمار به بیماری می‌نگرد و به بررسی آنچه که می‌توانیم و نمی‌توانیم کنترل کنیم می‌پردازد. نسخهٔ بیست تا سی دقیقه این فیلم کوتاه با گوشی در وب‌سایت خبرگزاری گاردین پخش شد.