مادران یخچالی

این زمانه امریکا در دهه‌های پنجاه و شصت است، جایی که مهمترین سهم زن در اجتماع به طور معمول توانایی او در پرورش فرزندانی شاد و با سازگاری است. اما برای مادری که فرزندش با اختلال اوتیسم تشخیص داده می‌شود، هدف زندگی‌اش به کابوسی پیچیده تبدیل می‌شود. او به دنبال کمک و پشتیبانی می‌گردد اما با سازمان بهداشت و درمانی روبه‌رو می‌شود که تقصیر رفتارهای عجیب فرزندش را به بهانه‌ی مادر بودن سرد و بی‌احساس نسبت می‌دهد. همراه با برچسبی غم‌انگیز برای فرزندش، او برچسب و شرمندگی سنگینی هم بر خود می‌گیرد: «مادری که یخچالی است».