خط داستانی
با برخی استثنائات، اعداد عربی ایده خلأ را به عنوان زمینهٔ خود میپذیرند؛ نوری که میبینیم تقریباً همیشه در برابر تاریکی یا گاه در برابر سفید به نظر میرسد، این چشمکهای لحظهای که بهطور نامحسوس از پوچی پدید میآیند. اما تاریکی نه «شب» است و نه صرفاً نبود نور، بلکه خلأی عمیقتری است: دنیایی که از تمامی مختصات شناختهشده بری شده است، نبودِ بیمقیاس. این فیلمها که از لحاظ حسی پرشور و دیدنی هستند، همچنین هراسآورند: پیشبینیناپذیریشان با به صحنه آوردن مداوم درامهای تازهای از شگفتی، تماشاگر را یا در نور غوطهور میکند یا در تاریکی رها میسازد.
