خط داستانی
سِرگئی دوورتسوی با این تصویر بومی و حیرت آور از خانوادهای کوچنده در دشت های قزاقستان نخستین نمایش بین المللی خود را میدهد. چند صحنه در این فیلم آرام و باوقار خشونت طنزی خشک را لو می دهد — کودکی که آخرین کاسه ماست را می خورد و بعد گریه می کند؛ گاوی که سر خود را در سطل گیر می اندازد؛ و زنی که به خودش میخواند، همزمان با خرناس همسرش. صحنههای دیگر زندگی دشوار دامداران میباشد — دامداران مستی گرفته در چنگ ناامیدی وجودی، سگهای خشمگین، و شتری که سوراخ بینی نسبتاً تاریک را تحمل میکند. در پایان فیلم خانواده سرمایه گذاری کرده و چهارپایان گوناگونش را به دشت حاصلخیزتر میبرد. این فیلم در جشنواره بینالمللی مستند یاماگاتا ۱۹۹۹ نمایش داده شد.