زمینی به پاسگاه کاسیلینو

صدای پائولو پازولینی مونولو یا همان تک‌گویی را معرفی می‌کند که Carlo، دگرنمای شاعر، را در فضایی بیابانی با چشم‌اندازی نزدیک به سطح ماه قرار می‌دهد: فضای شن‌زار زیر آسمانی پر از ستاره. مرد نوعی آیین عاشقانه را اجرا می‌کند که در آستانه اضطراب خود destructive است: او خود را به بیست پسربچه خرده‌فروش خیابانی ارائه می‌دهد، پیش از غروب شگفت‌انگیزی که رنگ‌های پرقدرتی از ملودرام‌های سیرک یا کازان به یاد می‌آورد، کل ماجرا را پایان می‌دهد.